Mesleğim gereği insanları anlamaya çalışıyorum. Belki bu sadece benim gözlemimdir ama sanki son 5 yılda git gide daha yalnızlaştık. Bu yalnızlaşma ne yazık ki hem güven düzleminde hem de emek düzleminde oldu. İnsanlar birbirlerine gerçek bir şans vermeyi daha da azalttı. Seçeneklere ulaşmak daha kolay artık bu yüzden olabilir. Belki de pandemideki sıkılmışlıkların hala acısını çıkarıyoruzdur. Ama gördüğüm şu ki, yeni ilişkiler kurmak için daha isteksiz, güvenmemek için neden arayan, kendi ihtiyaçlarına odaklanmaktan karşısındakilerin ihtiyaçlarına kör kalmış hikayeleri çok daha sık duymaya başladım.
Belki aldatıldın, belki terk edildin en zor anında. Yaşadığın hisler çok ama çok zor olabilir, ama bu zor hisler ve yaşanmışlıklar bir sonraki insana tamamen yüklenilecek bir yük olabilir mi?
Ben güzel ve sağlıklı ilişkiler hazır halde bir yerde bulunmuyor, onlar sadece inşa edilebiliyor. Bir insanın ‘biz’ dediği ilişki için yapıcı olabilmesi için de önce ‘ben’ olarak o konuda yapıcı olabiliyor olması gerekiyor. Yapıcı bir ilişki inşa etmek için sence önce içinde neyi halletmelisin? Çünkü gerçekten emek vermeye hazır insana rastlamak gittikçe zorlaşıyor. Bu sabırsız dünyada senin vereceğin emeği hak edecek kişiye emek vermeye hazır mısın?
İlk Yorumu Siz Yapın